سبک های رهبری در مدیریت

سبک های رهبری در مدیریت

مدیران بزرگ می‌توانند الهام‌بخش حرکت‌ها و تغییرات و انگیزه‌بخش برای دیگران در آفرینش و نوآوری و رسیدن به اهداف باشند.  مدیر در نقش رهبری سازمان می‌تواند سبک های متفاوتی را در هدایت نیروی انسانی انتخاب کند. از طرفی نگرش افراد در سبک‌های رهبری در مدیریت، رفتارهای سازمانی را تحت تاثیر قرار می‌دهد. محققان ثابت کرده‌اند عملکرد رهبران می‌توانند وجه تمایزی با دیگر مدیران سازمان‌ها داشته باشند.  تئوری ها و چهارچوب های مدیریتی مختلف سبک های مدیریتی مختلفی را به وجود می آورند.

سبک‌های مدیریتی مجموعه ای از نگرش ها، صفت‌ها و مهارت‌های مدیریتی است که بر پایه چهارچوب در موقعیت های مبهم شکل می گیرد. ۴ عامل اساسی وجه تمایز عملکرد مدیران را نشان می دهد:

  • نظام ارزش ها
  • اعتماد به نفس کارمندان
  • تمایلات مدیریتی و ماهیت و نوع فعالیت
  • احساس امنیت

مدیر قوی باید توانایی های ویژه و منحصر به فرد داشته باشد.  براساس موقعیت، از کارمندان خود بخواهد تا راه مطلوب را انتخاب و در راستای تشخیصشان برای رسیدن وضعیت مطلوب تعامل و همکاری داشته باشد.

شاید پاسخی که برای این سوال ها به ذهن می رسد؛ مدیران استراتژی وظیفه را تعیین می کنند، انگیزه می دهند و به طور سازمانی انجام می دهند. تخصص، مشاوره های مبتنی برای استنتاج، تجربه و غریزه مدیریتی راز مدیران موثر است. مسئله مهمی که مطرح می شود مدیران تنها به یک سبک اکتفا نمی کنند. آنها ترکیبی سبک های مدیریتی را به کار می گیرند.

برای مثال تعدادی چوب گلف را در نظر بگیرید که یک گلف باز حرفه ای متناسب با شرایط چوب گلف را انتخاب می کند. گلف باز حرفه ای با توجه به چالشی که پیش رو دارد انتخاب درستی را انجام دهد. با مهارت آن را به کار می‌گیرد. در واقع رهبران تاثیرگذار هم با همین شیوه‌های رهبری عمل می‌کنند.

سبک های مدیریتی چیست؟

هر سبک مدیریتی باتوجه به کسب‌وکار می تواند در بخش‌های مختلف سازمان منطبق شود. مدیران سبک آمرانه خواستار اتطباق فوری هستند. مدیران اقتدارگرا افراد را به سوی هدفی واحد بسیج می‌کنند. مدیران حمایتی همبستگی و پیوند عاطفی ایجاد می‌کنند. مدیران دموکراتیک به تصمیم‌گیری از طریق مشارکت توجه می کنند. مدیران پیشتاز انتظار برتری و خودهدایتی دارند. رهبران با شیوه مربیگری افراد را به سوی آینده آماده می‌کنند.

اگر دقت کنید، متوجه می‌شوید هر یک از همکاران شما یکی از این سبک‌ رهبری نیز به کار می‌گیرند. شاید شما هم پیرو یکی از همین سبک‌ها باشید. 

مدیران سبک آمرانه

the Coercive style مدیریت به سبک آمرانه گفته می‌شود. مدیران سبک آمرانه یا اجباری دارای خواستار انطباق فوری هستند. در هر کسب وکاری اصولا سبک آمرانه کمترین بازدهی و اثرگذاری و کمترین انعطاف‌پذیری را دارد. نوع تصمیم گیری دستوری رهبران (از بالا به پایین) در سبک آمرانه باعث می شود ایده‌های نو از ابتدا از بین بروند. رهبران آمرانه تاثیر مخربی بر سیستم پاداش دارد. کارکنانی که عملکرد خوبی دارند، آنها به دنبال رضایت قلبی برای انجام دادن کار به شکل مطلوب هستند. در حالی سبک آمرانه این انگیزه را از بین می‌برد.

مدیریت سبک آمرانه باید با احتیاط بسیار و در موقعیت‌هایی استفاده شود که الزام برای اجرای آن وجود داشته باشد. مثلا در زمان رکود یا وقتی دشمن وجود دارد. حتی مواردی که افراد عادت‌های بی‌هدف را به عاد‌ت‌های هدفمند تغییر دهند.

مثالی برای سبک آمرانه گفته می شود درک این سبک بهتر کند. مدیری برای تغییر مسیر شرکت مواد‌غذایی زیان‌ده وارد عمل شده بود؛ اولین اقدام وی تخریب اتاق کنفرانس مدیر بود. برای او این اتاق با صندلی‌های گران‌قیمت بلندش مانند عرشه سفینه سریال پیشتازان فضا به نظر می‌رسید، حاکی از فضای سنتی بود مابین کارکنان و مدیر قرار گرفته شده بودو مانع ارتباط آسان مابین می‌شد. تخریب این اتاق باعث می‌شود با همدیگر مشورت و همکاری کنند.

در سبک اجباری در شرایطی که کارکنان مشکل ساز وجود دارد تنها سبکی که به کار می‌آید سبک آمرانه می‌تواند باشد. یکی از بهترین سبک‌های رهبری در مدیریت است که می‌تواند در این زمینه پاسخگو باشد.

مدیر در سبک آمرانه: چیزی که من می گویم

مدیران سبک اقتدارگرا

سبک اقتدارگرا به عبارتی معادل انگلیسی the authoritative style موثرترین سبک مدیریتی است. که همه جنبه های سازمانی را تحت تاثیر قرار می دهد. به افراد انگیزه می دهد. مدیران اقتداگرا می دانند چه کار مهمی را در اولویت است و چرا کارشان اهمیت دارد. در این سبک بر خلاف سبک آمرانه که ایده از نطفه کشته می شود، به کارکنان آزادی عمل داده می شود. رهبر اقتدارگرا هدف را مشخص می‌کند. خلاقیت و تجربه و محاسبه میزان ریسک می دهند. تاثیرات مثبت آن در هر کسب و کاری به خوبی کار می کند.

در کسب و کاری که هدف در بلند مدت در نظر گرفته نشده است، سبک موثری خواهد بود. کارکنان را برای اهدافی بلندمدت آماده می کند. با تمام مزیت‌ها و تاثیرات مثبت، سبک اقتدارگرا در هر وضعیتی موثر نخواهد بود. 

اگر تیمی از متخصصان و افراد با مهارت و مجرب‌‌تر از خود مدیر کار نکند، سبک مناسبی نخواهد بود. در سبک اقتدارگرا، اگر دنبال سلطه‌جویی باشد، روح برابری طلبی حاکم بر سیستم کاری تضعیف می شود. بیشتر اوقات تمایل دارند از این سبک استفاده کنند با این‌که موفقیت را تضمین نکند اما به حفظ سازمان کمک خواهند کرد.

مدیر در سبک اقتداگرا: با من بیا

مدیریت سبک حمایتی

سبک مدیریتی در این شرایط به افراد و عواطفشان بیشتر از وظیفه شان توجه دارند. نهایت تلاششان را می کنند که کارکنان را راضی نگه دارند و به بقای آنها در سازمان اهمیت می دهند. در این حالت افراد ایده های جدید را به اشتراک می گذارند و آنها انعطاف پذیری بالاتری می دهند. مدیران به آنها اجازه ریسک پذیری می دهد و محدودیت ها غیرضروری را به افراد تحمیل نمی کند.

در مورد انجام دادن کار به افراد اختیار کافی می دهند تا با انتخاب بهترین کارایی را داشته باشند. در نظر گرفتن پاداش برای این افراد بازخورد مثبتی دارد. و انگیزه بیشتری به آنها می‌دهند. دادن آزادی عمل باعث می‌شود تیمی یک دست و صمیمی که ارتباطات موثری را بهبود می بخشد. هم چنین احساس تعهد و انگیزه کارکنان را بیشتر می کند. مدیریتی سبک حمایتی  مانند والدینی که قوانین خانواده را برای فرزند بالغ تعدیل می‌کنند.

یکی از معایبی مدیریت سبک حمایتی دارد همیشه به نقاط قوت و پیشرونده ارزش و بها داده می‌شود و نقاط ضعف اصلاح و بررسی نمی‌شود. گاهی اوقات سطح متوسط در ذهن کارمند القا می‌شود. اگر سبک مدیریتی حمایتی با اقتدارگرا استفاده شود. چشم‌اندازها بیان می شود و استانداردها تعیین شده و توضیحات لازم به افراد برای چگونگی کارکردن داده می‌شود. رویکرد این دو سبک، ترکیب قدرتمندی را به وجود می آورد.

در مدیریت سبک حمایتی در همه‌ی شرایط تاثیری مثبت دارد. رهبران باید زمانی آن را کارببرند که تیمی یک دست و صمیمی ایجاد کنند. روحیه افراد را بالا را می‌برند. ارتباطات را بهبود می بخشد. اعتماد از دست رفته را تقویت می نماید.

مدیر در سبک حمایتی: افراد مهم ترین هستند.

مدیریت سبک دموکراتیک

مدیریتی سبک دموکراتیک بر اهداف و ارائه راهکارهای و چگونگی انجام دادن کار و تاثیرگذاری بر اهداف تمرکز می کند. گوش دادن به نگرانی های کارکنان روحیه کاری آنها را حفظ می کند. کارکنانی در سیستم مدیریتی دموکراتیک فعالیت دارند در مورد توانایی ها و عدم توانایی های انجام دادن کار بسیار واقع گرا هستند. زیرا خودشان هم در تعیین اهداف و استاندارد وظیفه نقش دارند.

سبک مدیریتی دموکراتیک در مقایسه با دیگر سیک ها تاثیر مثبتی بر سازمان ندارد. اگر ایده ها و برنامه ریزی ها قابل استفاده نباشد پیامد ناخوشایندی به همراه دارد. تصمیمات مهم به تاخیر می افتد.

سوالی که به ذهن می رسد این سبک چه زمانی بهترین کارایی را دارد؟

مدیر دموکراتیک زمانی که ایده ها و نظرات کارکنان توانمند درکنار مدیری با چشم انداز قوی به همراه استراتژی‌های موفقیت موثر خواهد بود. در موقعیت های بحرانی توافق همه جانبه بزرگ ترین دستاورد را به همراه دارد.

مدیر در سبک دموکراتیک : خودت باش

مدیریت سبک پیشتاز

مدیریت سبک پیشتاز ویژگی های فوق العاده ای دارد. با وسواس بیشتر بهترین عملکرد را دارد و از کارکنان نیز همین انتظار را دارد. به سرعت کارکنان ناکارآمد را تشخیص و می خواهد بیشترین تلاش را داشته باشند. اگر افراد ناکارآمد تلاش بیشتری نکنند، افراد توانمند را جایگزین این افراد می کنند. اگر سبک پیشتاز نتایج مثبتی نداشته باشد و شرایط را بهبود نبخشد، سازمان دچار درماندگی می شود.

 سبک پیشتاز هم همانند دیگر سبک‌‌های مدیریتی همیشه عملکرد مطلوبی ندارد. در شرایطی بسیار موثر خواهد بود که کارکنان باانگیزه و توانمندند و نیاز بسیار کمی به راهنمایی و هماهنگی دارند.

مدیر در سبک پیشتاز : بهترین باش

بوک‌بُرد، کتاب‌سررسیدی است که مطالبی بسیار مهم و کلیدی از ۲۰ کتاب بزرگ و مشهور کسب‌وکار دنیا را در بر گرفته است؛ کتاب‌هایی که بدون شک، از کارآمدترین و قدرتمندترین کتاب‌های کسب‌وکار دنیا هستند؛ نکته‌هایی طلایی از بزرگانی که سال‌هایِ سال خود را در پژوهشکده‌های نامدار کسب‌وکار دنیا (نظیر هاروارد و استنفورد و…) گذرانده‌اند و حاصل همه‌ی آن سال‌ها را، در قامتِ واژه‌هایی ارزشمند، برای فردای بهتر ما به ارث گذاشتند.

مدیریت سبک مربیگری

به کارکنان اجازه می دهند تا نقاط قوت و ضعف را شناسایی کرده و اهداف توسعه بلند مدت را تدوین می کنند. برای دستیابی به به چنین اهدافی مدیران مربیگری وظایف چالشی را بر عهده کارمندان قرار می دهند و خود را تفویض اختیار می کنند. اگر کارمندان نتوانند آن را در زمان لازم انجام دهند این دسته از مدیران شکست را حاضرند قبول کرده و یادگیری بلند مدت را تقویت می کنند.

براساس تحقیقات انجام شده مدیران مربیگری در مقایسه با دیگر مدیران کمتر استفاده شده است. مدیرانی که این نوع سبک را نادیده می گیرند اصولا ابزار قدرتمندی را از دست می دهند که تاثیر مثبت بر عملکرد و اهدافشان را از دست می دهند.

مدیر در سبک مربیگری: من به شما باور دارم، من به شما علاقه مندم و از شما انتظار دارم بیشترین تلاش را به کار بگیرید.

ارسال یک نظر